Αττικόν και Απόλλων: Για μια χούφτα… εκατομμύρια

attikon

Ο λόγος που οι δύο κινηματογράφοι δεν έχουν επαναλειτουργήσει, επτά χρόνια μετά την πυρκαγιά που κατέστρεψε το εξωτερικό τους, είναι μια πολυετής δικαστική διαμάχη ανάμεσα στα δύο ιδρύματα, που έχουν δικαιώματα επί του κτιρίου που τους στεγάζει, στην οδό Σταδίου 19-21. Τώρα ο πλειστηριασμός του προβάλλει ως μοναδική διέξοδος.

Άρθρο του insidestory.gr

Γωνία Σταδίου και Χρ. Λαδά. Ένα ιδιαίτερο αρχιτεκτονικά κτίριο, από τα λίγα που έχουν διασωθεί στην Αθήνα. Με μερικά από τα ωραιότερα μαγαζιά της πρωτεύουσας, που οι βιτρίνες τους κάποτε, όταν έφθαναν τα Χριστούγεννα, έμοιαζαν σαν παραμύθι. Κι ανάμεσά τους, άλλα όνειρα. Που όταν έφευγε η μέρα κι άναβαν τα φώτα, γίνονταν πραγματικότητα, έστω και για λίγο μέσα από τις οθόνες του Αττικόν και του Απόλλωνα.

Κοσμοπλημμύρα για μία ελληνική πρεμιέρα. «Κορίτσια για φίλημα», το 1965

Άχρηστη νοσταλγία. Γιατί σίγουρα η ιστορία αυτής της αθηναϊκής γωνίας δεν ήταν αρκετή για να εμποδίσει την πυρπόληση του κτιρίου την Κυριακή 12 Φεβρουαρίου του 2012 από κουκουλοφόρους, που έκαιγαν εκείνη τη νύχτα την πόλη. Ούτε έχει κατορθώσει να σταματήσει τη διένεξη, οικονομική βεβαίως, που είχε ξεσπάσει νωρίτερα μεταξύ των δύο αντιπάλων συμφερόντων γύρω από το κτίριο, αλλά διογκώθηκε μετά την πυρκαγιά και συνεχίζεται ως σήμερα. Αλλά αν αυτό το κτίριο, με τους καπνισμένους τοίχους και την οροφή που χάσκει, χρήζει απαραιτήτως επεμβάσεων προκειμένου να επανέλθει στην πρότερη μορφή του, δεν συμβαίνει το ίδιο με τους κινηματογράφους, που έχουν διατηρηθεί σε άριστη κατάσταση, αφού η φωτιά δεν έφτασε ποτέ στις αίθουσές τους χάρη στις υπεράνθρωπες προσπάθειες των υπερασπιστών τους.

Το σινεμά Αττικόν

Και τότε γιατί παραμένουν κλειστοί; Η απάντηση βρίσκεται σε 26 εκατομμύρια ευρώ. Όσα χωρίζουν δηλαδή τα δύο συγγενικά ιδρύματα, που σχετίζονται με το κτίριο: το Ίδρυμα Σταματίου Δεκόζη Βούρου, που είναι ιδιοκτήτης του ακινήτου της οδού Σταδίου 19-21 και το Μουσείον της Πόλεως των Αθηνών – Ίδρυμα Βούρου-Ευταξία, το οποίο διεκδικεί το ανωτέρω ποσόν από το πρώτο ίδρυμα, λόγω μη καταβολής μεριδίων από τη χρήση του, ως όφειλε. Ένα μπλεγμένο κουβάρι με άκρες που δεν καταλήγουν πουθενά. Δεν είναι περίεργο έτσι, που επτά χρόνια μετά την καταστροφή όλες οι προσπάθειες που έχουν καταβληθεί και από επίσημους φορείς, όπως τον δήμο Αθηναίων και το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, έστω και μόνο για τη λειτουργία των κινηματογράφων, έχουν πέσει στο κενό. Δρομολογημένες διαδικασίες ωστόσο, ως αποτέλεσμα της πολυετούς δικαστικής διαμάχης μεταξύ των δύο, έχουν οδηγήσει πλέον σε μία αναπόφευκτη εξέλιξη: Τον πλειστηριασμό του κτιρίου ώστε να καλυφθεί το οφειλόμενο ποσό και ορισμένες ακόμη ανοιχτές υποχρεώσεις –προς το Δημόσιο αίφνης– που έχουν δημιουργηθεί αυτά τα χρόνια. Χωρίς να αποκλείονται όμως και άλλα ενδεχόμενα.

«Στα τριάντα χρόνια που είμαστε στα δικαστήρια δεν έχουμε χάσει ούτε μία δίκη»
Αντώνιος Βογιατζής, πρόεδρος του Μουσείου της Πόλεως των Αθηνών–Ίδρυμα Βούρου Ευταξία

«Η ζημιά μας οικονομικά είναι τεράστια», λέει ο πρόεδρος του Μουσείου της Πόλεως των Αθηνών – Ίδρυμα Βούρου-Ευταξία, δικηγόρος Αντώνιος Γ. Βογιατζής. «Όμως στα τριάντα χρόνια που είμαστε στα δικαστήρια δεν έχουμε χάσει ούτε μία δίκη. Και τώρα φθάσαμε πλέον στην αναγκαστική εκτέλεση». Ήδη άλλωστε έχουν πλειστηριαστεί ορισμένα μικρότερα ακίνητα που βρίσκονταν στην κατοχή του Ιδρύματος Σταματίου Δεκόζη Βούρου, ενώ την ίδια τύχη, πέραν του κτιρίου της Σταδίου, θα έχει ένα ακόμη κτίριο στην Καλλιθέα, το οποίο μάλιστα είχε χρησιμοποιηθεί από την Εθνική Λυρική Σκηνή για δοκιμές, ύστερα από παραχώρηση προς αυτήν με χρησιδάνειο.

Τα ιδρύματα

Στο μακρινό 1959 βρίσκεται η αρχή της ιστορίας, που έμελλε να εξελιχθεί με τρόπο, που σίγουρα ο Λάμπρος Ευταξίας (1905-1996) δε θα διανοείτο καν, όταν με τον αδερφό της μητέρας του Αλέξανδρου Βούρου αποφάσιζαν τη δημιουργία ενός ιδρύματος με σκοπό την «πολιτιστική προαγωγή των Ελλήνων», όπως αναφερόταν στο σχετικό βασιλικό διάταγμα.

Ο Ξενοφών Ζολώτας και ο Λάμπρος Ευταξίας

Η περιουσία της οικογένειας ήταν τεράστια και ο Λάμπρος Ευταξίας ως ισόβιος διοικητής του Ιδρύματος Σταματίου Δεκόζη Βούρου αλλά και του «αδερφού» Ιδρύματος Βούρου-Ευταξία, που ίδρυσε ο ίδιος στη συνέχεια, παράλληλα με το Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών (στο οποίο δώρισε και το Αρχοντικό Δεκόζη Βούρου επί της οδού Ι. Παπαρρηγοπούλου 7, στην πλατεία Κλαυθμώνος, όπου λειτουργεί και σήμερα) μπορούσε να εγγυηθεί για το δημιουργικό και απρόσκοπτο έργο των ιδρυμάτων της.

Το Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών–Ίδρυμα Βούρου-Ευταξία

Μεταγενέστερη απόφαση του ιδρυτή τους ωστόσο, που ελήφθη το 1988 με την υπογραφή σύμβασης μεταξύ των δύο ιδρυμάτων, προέβλεπε την ετήσια απόδοση του 40% των εσόδων του πρώτου στο δεύτερο, ενώ άλλα 40% προβλέπονταν για το Μέγαρο Μουσικής. Ήταν γνωστή άλλωστε η αγάπη του Λάμπρου Ευταξία για τη μουσική, αφού ήδη από το 1954 είχε ιδρύσει με την Αλεξάνδρα Τριάντη τον σύλλογο «Οι φίλοι της Μουσικής», επιτυγχάνοντας ακολούθως τη σύσταση του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών ενώ ως υπουργός Δημοσίων Έργων επί κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Καραμανλή είχε επιτύχει το 1956 την παραχώρηση εκ μέρους του δημοσίου, του οικοπέδου στο οποίο ανεγέρθηκε τελικά το κτίριο, χρηματοδοτώντας μάλιστα αδρά την πρώτη φάση των εργασιών.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ανάμεσα στον Χρήστο Λαμπράκη και τον Λάμπρο Ευταξία, στο εργοτάξιο για την ανέγερση του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών

Κρινόμενη εκ των υστέρων και εκ του αποτελέσματος όμως, η απόφαση που έλαβε ο Ευταξίας για τον τρόπο απόδοσης των εσόδων υπήρξε καταλυτική για τη σημερινή εμπλοκή. «Το Μουσείο έλαβε τα χρήματα που προέβλεπε η σύμβαση μόνον τον πρώτο χρόνο. Από το 1989 ως σήμερα απολύτως τίποτε», όπως διευκρινίζει ο κ. Βογιατζής, επισημαίνοντας ότι αντίθετα το Μέγαρο Μουσικής λάμβανε κανονικά τα ποσά που του αναλογούσαν.

Ο λόγος; Το Ίδρυμα Σταματίου Δεκόζη Βούρου αμφισβήτησε τα ποσοστά που αναφέρονταν στην σύμβαση, με το επιχείρημα πως η συγκεκριμένη πράξη έγινε ενώ ο Λάμπρος Ευταξίας είχε ασθενήσει και δεν ήταν σε θέση να λαμβάνει αποφάσεις. Και η αλήθεια είναι ότι πράγματι το 1989 ο Λάμπρος Ευταξίας, ύστερα από σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο από το οποίο έμεινε κατάκοιτος, ετέθη υπό επιτροπεία (τριμελή δικαστική επιτροπή). Μόνο που στη δικαστική διαμάχη που ακολούθησε μεταξύ των δύο ιδρυμάτων, ο Άρειος Πάγος αποφάνθηκε τελεσιδίκως ότι ο ιδρυτής τους, όταν συνέτασσε τη συγκεκριμένη σύμβαση είχε απολύτως «σώας τας φρένας», όπως ορίζει ο νόμος.

Οι κατασχέσεις

Ως τις 12 Φεβρουαρίου του 2012 το Αττικόν και ο Απόλλων λειτουργούσαν κανονικά. Μπορεί οι συνέπειες της κρίσης να είχαν αφήσει ήδη τα σημάδια τους στην οδό Σταδίου, με αρκετά καταστήματα να έχουν κιόλας κλείσει –κοντά σε αυτά και το ξενοδοχείο Εσπέρια Παλλάς στην απέναντι πλευρά του δρόμου– όμως η «γειτονιά» διατηρούσε ακόμη τη ζωντάνια της, χάρη και στους κινηματογράφους. Παράλληλα στο κτίριο λειτουργούσαν βεβαίως και μαγαζιά, μεταξύ των οποίων το λαμπερό Kosta Boda αλλά και το ιστορικό κατάστημα delicatessen του Γεράσιμου Βασιλόπουλου. Τα ενοίκια εισπράττονταν από το Ίδρυμα Σταματίου Δεκόζη Βούρου, αλλά με την εξέλιξη της δικαστικής διαμάχης και αφού οι πρώτες αποφάσεις κατέστησαν εκτελεστέες, το Ίδρυμα Βούρου-Ευταξία ήταν σε θέση, όπως και έπραξε, να προχωρήσει σε αναγκαστική κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων του πρώτου, μεταξύ των οποίων και των ενοικίων από τα καταστήματα και τα σινεμά. Το ετήσιο μίσθωμα των κινηματογράφων πάντως, από τις 300.000 ευρώ που ήταν αρχικώς, είχε μειωθεί στη συνέχεια στις 100.000 ευρώ. Όσον αφορά εξάλλου το κατάστημα Kosta Boda, σύμφωνα με τον κ. Βογιατζή είχε παύσει από μήνες ήδη να καταβάλλει τα μισθώματα. Μετά την πυρκαγιά βεβαίως σταμάτησαν όλα.

Στάχτες το κατάστημα Kosta Boda

Αποτυχημένη υπήρξε εξάλλου το 2016 η παρέμβαση του δήμου Αθηναίων, και προσωπικά του κ. Καμίνη προς τα δύο Ιδρύματα, ώστε να επέλθει συμφωνία μεταξύ τους, προκειμένου να αποκατασταθεί η πρόσβαση στους κινηματογράφους, ώστε να λειτουργήσουν αλλά και να γίνουν οι αναγκαίες εργασίες αντιστήριξης του κτιρίου (όχι πλήρης αποκατάσταση του συνόλου) για την ασφάλειά του. Για τον σκοπό αυτό είχε ζητηθεί και από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος χορηγία ύψους 500.000 ευρώ, ενώ παράλληλα το Ίδρυμα Βούρου-Ευταξία παραχώρησε τα δεσμευμένα λόγω κατασχέσεως 670.000 ευρώ, που ήταν η αποζημίωση από την Εθνική Ασφαλιστική.

Απαραίτητη προϋπόθεση ωστόσο για την χορηγία του Ιδρύματος Νιάρχος ήταν η παραίτηση του Ιδρύματος Βούρου-Ευταξία από το δικαίωμά του για πλειστηριασμό, για διάστημα πέντε ετών. Κι αυτό γιατί έτσι, το ακίνητο μπορεί να περιερχόταν σε ιδιώτη, κάτι αντίθετο με τις αρχές των χορηγών, αφού σύμφωνα με το καταστατικό τους χρηματοδοτούν μόνον κοινωφελείς οργανισμούς. Αντίθετο όμως ήταν από την άλλη και με το δικαίωμα του Ιδρύματος Βούρου-Ευταξία να προασπίσει τα συμφέροντά του, όπως επισημαίνει ο κ. Βογιατζής.

Σήμερα ο πλειστηριασμός του κτιρίου θεωρείται μονόδρομος, προκειμένου να καλυφθούν οι εκκρεμείς υποχρεώσεις
Σήμερα πάντως το Ίδρυμα Βούρου-Ευταξία επ΄ ουδενί αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο αποκατάστασης και εκμετάλλευσης του κτιρίου με λειτουργία των κινηματογράφων και των καταστημάτων. Ο λόγος βρίσκεται, σύμφωνα πάντα με τον πρόεδρό του, στα χρέη προς Δημόσιο, τράπεζες κλπ που έχουν συσσωρευτεί για το Ίδρυμα, αφού επί χρόνια δεν εισέπραττε τα χρήματα, που είχαν ορισθεί από τον Λάμπρο Ευταξία. Ο πλειστηριασμός θεωρείται επομένως μονόδρομος, προκειμένου να καλύψει τις δικές του υποχρεώσεις, παρά το γεγονός ότι το ανώτατο ποσόν των 20 εκατομμυρίων ευρώ που, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της αγοράς, μπορεί να προσφέρει ένας πλειοδότης, είναι υποπολλαπλάσιο της αξίας του ακινήτου προ της κρίσης, όταν ανερχόταν στα 100 εκατομμύρια. Πολύ μικρότερο ασφαλώς είναι το αναμενόμενο ποσό από τον πλειστηριασμό του ακινήτου της Καλλιθέας, που υπολογίζεται σε 2 με 3 εκατομμύρια ευρώ.
Οι παραιτήσεις

Στην «απέναντι» πλευρά, το Ίδρυμα Σταματίου Δεκόζη Βούρου, που είχε πρόεδρο τον πρώην υπουργό και πρώην διοικητή της Εθνικής Τράπεζας κ. Τίμο Χριστοδούλου, αντιμετώπισε τα δικά του προβλήματα. Με σημαντικότερο πλέον, ότι ήδη εδώ και δύο χρόνια είναι ακέφαλο. Γιατί πέρα από την δικαστική διένεξη με το Ίδρυμα Βούρου-Ευταξία από την οποία βγήκε χαμένο, βρέθηκε αντιμέτωπο και με το Δημόσιο για οφειλές που δεν έχουν καλυφθεί. Ως εκ τούτου δεσμεύθηκε πριν από δύο χρόνια και προσωπικός λογαριασμός του κ. Χριστοδούλου, ο οποίος για τον λόγο αυτό παραιτήθηκε. Μαζί του και σύσσωμο το Δ.Σ., με αποτέλεσμα σήμερα το Ίδρυμα να παραμένει ακέφαλο, αφού ως τώρα δεν έχει διοριστεί δικαστικά προσωρινή διοίκηση από το Πρωτοδικείο, όπως θα μπορούσε να γίνει.

Η γωνία του κτιρίου από το οποίο έχουν απομείνει μόνον οι προσόψεις

«Κανέναν δεν εξυπηρετεί αυτή η κατάσταση», λέει πάντως η τέως νομική εκπρόσωπος του Ιδρύματος Αμαλία Αλεβίζου, η οποία ήταν μεταξύ των παραιτηθέντων. Για την ίδια, «το ζητούμενο για να ξεκαθαριστεί η υπόθεση είναι να προχωρήσουν οι απαλλοτριώσεις ή να επέμβει το υπουργείο Οικονομικών ώστε να δοθεί λύση», όπως επισημαίνει.

Το θέμα επέμβασης της πολιτείας μέσω του αρμόδιου υπουργείου θίγει εξάλλου και ο κ. Βογιατζής. Εφόσον αποφασιστεί να τεθεί το Ίδρυμα Σταματίου Δεκόζη Βούρου υπό καθεστώς αναγκαστικής εκκαθάρισης, η έξοδος από το πρόβλημα μπορεί να έρθει γρήγορα. Άλλωστε κανείς δεν εγγυάται ότι ο πλειστηριασμός, δεδομένου και του ύψους των χρημάτων που ζητούνται, μπορεί εύκολα να αποβεί γόνιμος.

Οι κινηματογράφοι

Γύρω στις 6 το απόγευμα εκείνης της ημέρας άρχισε η φωτιά από την γωνία ακριβώς του κτιρίου και παρά το γεγονός, ότι τα ισχυρά ρολά του καταστήματος της Kosta Boda ήταν κατεβασμένα. Οι μαρτυρίες μάλιστα θέλουν να καταβάλλεται μεγάλη προσπάθεια από τους κουκουλοφόρους εμπρηστές, που ήδη είχαν παραδώσει την Αθήνα στο χάος «διαμαρτυρόμενοι» για την ψήφιση του δεύτερου μνημονίου, προκειμένου να επιτύχουν τη ρίψη μολότωφ στο εσωτερικό του. Πράγματι η φωτιά που άρχισε από αυτό το σημείο μεταδόθηκε γρήγορα στο πατάρι, το οποίο διατρέχει όλο το κτίριο από άκρη σε άκρη, και από εκεί κατέβηκε στις προσόψεις και στην είσοδο των κινηματογράφων με τα ταμεία.

Το σινεμά Αττικόν

Παρόντες αυτές τις ώρες στο κτίριο ήταν οι αιθουσάρχες, εκμισθωτές των δύο σινεμά αδερφοί Γιώργος και Παναγιώτης Τσακαλάκης με τις οικογένειές τους και τους εργαζομένους, περί τα είκοσι άτομα συνολικά, που επί ώρες πολλές, τις πρώτες μάλιστα μόνοι τους αφού η Πυροσβεστική αδυνατούσε να προσεγγίσει το σημείο, προσπαθούσαν να σβήσουν τη φωτιά. Κύριο μέλημά τους, να μην φθάσει ως τις κινηματογραφικές αίθουσες. Πράγμα το οποίο και πέτυχαν. Αντίθετα βέβαια, όπως είναι γνωστό, η οροφή του κτιρίου κάηκε και κατέπεσε και οι προσόψεις καταστράφηκαν, αφού η φωτιά έκαιγε ως το πρωί. Αποτέλεσμα: όσον αφορά τα σινεμά, η καταστροφή αφορά την είσοδο και τον χώρο υποδοχής με τα ταμεία, το φουαγιέ με το μπαρ και άλλους μικρούς βοηθητικούς χώρους, όχι όμως και τις αίθουσες, που παραμένουν ακέραιες με τα καθίσματα, τα μηχανήματα και τον γενικότερο εξοπλισμό τους.

Η ιστορία

Μεταξύ των ετών 1870-1881 ανεγέρθηκε το κτίριο της Σταδίου, σε εκλεκτικιστική μορφή με σχέδια του Τσίλερ και ιδιοκτήτη τον χιώτη τραπεζίτη Σταμάτιο Δεκόζη Βούρο, ο οποίος είχε αγοράσει αυτό το κομμάτι της Αθήνας. Αρχικώς είχε κατοικία στον άνω όροφο και καταστήματα στο ισόγειο, μεταξύ των οποίων το φαρμακείο Σ. Βαλτή, το κουρείο Λ. Μουσίου κι ένα εμπορικό κατάστημα «ειδών Κίνας», ενώ το 1914 στεγάσθηκε σε κάποιο χώρο του και το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, που μόλις είχε ιδρυθεί. Η μεγαλύτερη επέμβαση από αυτές που θα ακολουθούσαν, έγινε την περίοδο 1914-1920, όταν ο αρχιτέκτονας Αλέξανδρος Νικολούδης διαφοροποίησε την αρχιτεκτονική του κτιρίου με στοιχεία νεομπαρόκ ενώ σε τμήμα του προστέθηκε το κινηματοθέατρο Αττικόν.

Το εκλεκτικιστικό κτίριο του Τσίλερ με τις επεμβάσεις του Αλέξανδρου Νικολούδη

Εκεί συνέρρεαν οι Αθηναίοι για να παρακολουθήσουν αρχικά ταινίες του βωβού κινηματογράφου και από το 1929 ομιλούσες. Από το 1930 μάλιστα το Αττικόν διαχειριζόταν ο Δημήτρης Σκούρας, ο οποίος εγκατέστησε στο κτίριο και τα γραφεία της «Σκούρας Φιλμς», ενώ λίγο αργότερα πρόσθεσε στο υπόγειο και τη δεύτερη αίθουσα τον Απόλλωνα. Παράλληλα στο ισόγειο λειτουργούσαν καταστήματα, όπως τα παντοπωλεία Ι. Ζαχαρίου και Σ. Αλεξάνδρου, το ανθοπωλείο του Άγγελου Αγαλιώτη, το κατάστημα κρυστάλλων και πορσελανών του Ν. Λεμοντζόγλου, η αντιπροσωπεία γραφομηχανών Παπασπύρου κ.ά. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής εξάλλου, όταν το κτίριο επιτάχθηκε από τους Γερμανούς, το Αττικόν λειτούργησε ειδικά για τους κατακτητές, με την ονομασία SoldatenKino Victoria (κινηματογράφος για τους στρατιώτες Victoria).

Το Αττικόν κατά τη γερμανική κατοχή (Soldatenkino=κινηματογράφος για τους στρατιώτες) και με γερμανικό όνομα

Νέες επιχειρήσεις εμφανίζονται στα καταστήματα μετά τον πόλεμο, όπως των αδελφών Γρηγοριάδου, Άγγελου Αγαλιώτη, Ε. Ζολώτα, Γεράσιμου Βασιλόπουλου και το «Studio Costa Boda» (πολύ αργότερα το 1982). Επεμβάσεις και εργασίες συντήρησης και αναστήλωσης στο κτίριο γίνονταν διαρκώς, με σημαντικότερες το 1960 και το 1982, ενώ παράλληλα υπήρξε και ο εκσυγχρονισμός του εξοπλισμού των κινηματογράφων. Στα κόκκινα το Αττικόν με τη γοητεία παλαιάς εποχής, που ενισχύεται από τις καμπύλες γωνίες και τα πλευρικά τόξα, τα θεωρεία και τον γαλάζιο «ουρανό», στα πράσινα ο Απόλλων με σύγχρονη και λιτή αισθητική.

Το σινεμά Απόλλων

«Μία επιθυμία και μόνον έχω. Να συνεννοηθούν τα δύο ιδρύματα με την πολιτεία και να λειτουργήσουν οι κινηματογράφοι», λέει σήμερα ο κ. Γιώργος Τσακαλάκης, που φροντίζει να παραμένουν οι κινηματογραφικές αίθουσες σε άψογη κατάσταση. «Αν γίνει αυτό, μέσα σε τρεις μήνες οι κινηματογράφοι μπορούν να ανοίξουν», προσθέτει.

Η πολιτεία παρέλειψε να κηρύξει τη χρήση των κινηματογράφων διατηρητέα, μη διασφαλίζοντας έτσι τη συνέχιση της λειτουργίας τους

Πώς ακριβώς όμως μπορεί να επιτευχθεί αυτή η συνεννόηση είναι άγνωστο. Η χρήση των κινηματογράφων δεν έχει κηρυχθεί ακόμη διατηρητέα, αφού μόνον οι προσόψεις του κτιρίου είναι διατηρητέες. Πρόκειται για παράλειψη από την πλευρά της πολιτείας, που μπορεί να προκαλέσει αρνητικές εξελίξεις, καθώς σε ενδεχόμενο πλειστηριασμό ή ακόμη και σε αναγκαστική εκκαθάριση η χρήση τους δεν διασφαλίζεται –όπως μπορεί να μην διασφαλιστεί και η παραμονή της σημερινής επιχείρησης– παρά την γενική επιθυμία, λόγω και της ιστορικότητάς τους, για τη συνέχιση της λειτουργίας τους. Άλλωστε πρόκειται για αναπόσπαστο στοιχείο του κτιρίου και ασφαλώς ένα αθηναϊκό τοπόσημο εδώ και έναν περίπου αιώνα. Από την άλλη, παρότι το ενδιαφέρον όλα αυτά τα χρόνια επικεντρώνεται κυρίως στην επαναλειτουργία των κινηματογράφων, η αποκατάσταση του κτιρίου στο σύνολό του δεν μπορεί να μείνει πίσω…

insidestory.gr – Συντάκτρια: Μαρία Θερμού

Facebook Comments

POST A COMMENT.