Στίβεν Χόκινγκ: Ένας ήρωας που μας έμαθε πώς να ζούμε

CREATOR: gd-jpeg v1.0 (using IJG JPEG v62), quality = 100

Στο Στίβεν Χόκινγκ άρεσε να λέει ότι γεννήθηκε 300 χρόνια μετά την ημέρα που πέθανε ο Γαλιλαίος, και πέθανε χθες, 139 χρόνια αφότου γεννήθηκε ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, την Ημέρα του π, μια ιερή γιορτή για όσους αγαπούν τα μαθηματικά. Ήταν ένα ταιριαστό τέλος.

Στο λαϊκό Τύπο, αποκαλείτο συχνά ο μεγαλύτερος φυσικός μετά τον Αϊνστάιν. Αυτό ήταν, κατά τη γνώμη του, μιντιακή υπερβολή, απόρροια της δίψας του κοινού για ήρωες. Ως κάποιος που συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό σε αυτήν την εντύπωση, πρέπει να πω ότι συμφωνώ. Η Ιστορία θα κρίνει την προβληματική διάκριση.

stephen-hawking-2

Η ζωή του δρ Χόκινγκ, όμως, είχε στοιχεία της ζωής του Αϊνστάιν και ήταν ήρωας όχι μόνο για όσα μας έμαθε για το σύμπαν, αλλά κυρίως επειδή μας έμαθε πώς να ζούμε. Είτε αναποδογύρισε τον κόσμο είτε όχι, σίγουρα άλλαξε τις εικόνες μας. Για το ευρύ κοινό θα είναι «ο τύπος στο καροτσάκι», όπως τον είχε βαφτίσει ο Χόμερ Σίμσον στην ομώνυμη σειρά, παράλυτος από την ασθένεια Λου Γκέριγκ, στο σημείο που μπορούσε να κουνήσει μόνον το ένα μάτι του. Γύρισε τον κόσμο και εικονικά το σύμπαν, παντρεύτηκε δύο φορές, έγινε πατέρας τριών παιδιών, έγραψε μπεστ σέλερ και εξέθρεψε γενιές φοιτητών. Ήταν ο τύπος που εμφανιζόταν στα 60ά γενέθλιά του με σπασμένο πόδι επειδή αναποδογύρισε το αμαξίδιό του στην προσπάθειά του να στρίψει γρήγορα σε μια γωνία, ο τύπος του οποίου τα μάτια έλαμπαν με ένα μυστηριώδες χαμόγελο όταν άκουγε επιτυχημένα ή κακά αστεία. Συγχρωτιζόταν με βασιλείς και προέδρους, αλλά και με τις μαζορέτες των Ντάλας Κάουμποϊς. Ήλπιζε κάποια μέρα να επιβιβαστεί στο διαστημόπλοιο του Ρίτσαρντ Μπράνσον. Προτιμούσε να τον προσφωνούν Στίβεν. Ήταν υπερήφανος οικογενειάρχης. «Η αίσθηση του χιούμορ του ήταν παροιμιώδης», λέει ο Κιπ Θορν, παλιός του φίλος και πρόσφατα τιμηθείς με Νομπέλ. «Όταν ξεκινούσε μια πρόταση στον υπολογιστή του, δεν ήξερα ποτέ αν θα τελειώσει με μια σπάνια σοφία ή κάποιο σπαρταριστό αστείο», προσθέτει.

Ένα ατίθασο χαμόγελο

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς, κοιτώντας πίσω από τα μαθηματικά και τα διαγράμματα Διαστήματος – Χρόνου, την ανάγκη και την επιθυμία όλων των ανθρώπων για κάποιου είδους διαβεβαίωση ότι ο θάνατος δεν είναι οριστικός, ότι κάτι μένει. Η μαύρη τρύπα τώρα στέρησε τον δρα Χόκινγκ από τη ζωή και τον μετέφερε στις παρυφές της ανυπαρξίας. Υπάρχει, όμως, πράγματι κάτι που μένει πίσω: ένα ατίθασο χαμόγελο και ένα μεγάλο, πολύ μεγάλο μυστήριο.

 Ο αστροφυσικός Στίβεν Χόκινγκ διαδηλώνει κατά του πολέμου του Βιετνάμ

Τη 17η Μαρτίου του 1968, χιλιάδες ακτιβιστές γέμισαν τους δρόμους του Λονδίνου για να διαμαρτυρηθούν για τον πόλεμο του Βιετνάμ….

stephen-hawking-3 Στην πρώτη γραμμή βρισκόταν η ηθοποιός και ακτιβίστρια Βανέσα Ρέγντκρεϊβ, ο δημοσιογράφος Ταρίκ Αλί και ο φυσικός Στίβεν Χόκινγκ, που ακόμα περπατούσε με πατερίτσες.
Το 1968 ο Στίβεν Χόκινγκ μπορούσε ακόμα να περπατήσει, αλλά στηριζόταν σε πατερίτσες. Είχε ήδη κερδίσει το βραβείο Adams από το πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ για την εργασία του σχετικά με τον χωροχρόνο. Ένα χρόνο αφότου τραβήχτηκε η φωτογραφία καθηλώθηκε στην αναπηρική καρέκλα, καθώς η κατάστασή του χειροτέρεψε….

Όταν ο Στίβεν Χόκινγκ μάγευε το ακροατήριό του στην Κρήτη

Ήταν 7 Σεπτεμβρίου του 1998 όταν ο Στίβεν Χόκινγκ καθήλωνε το κοινό που κατέκλυσε το Αμφιθέατρο αλλά και τον υπαίθριο χώρο της Ιατρικής Σχολής, του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Η κοσμοπλημμύρα που σημειώθηκε τότε δεν είχε προηγούμενο σε επιστημονική διάλεξη. Άνθρωποι όλων των ηλικιών και τάξεων από νωρίς βρέθηκαν στο Πανεπιστήμιο για να δουν από κοντά τον επιστήμονα που εξέπληττε με τις θεωρίες του, αλλά και συγκλόνιζε με το πάθος του για ζωή.

Ήταν το Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Κρήτης που τον είχε προσκαλέσει στο νησί, για να πραγματοποιήσει ομιλία και να λάβει μέρος στην 21η “τριγωνική συναντηση” Αστροφυσικής στο Κολυμπάρι Χανίων. Η συνάντηση είχε θεμα της “Μαύρες Τρύπες”, ένα θέμα με το οποίο ο Στίβεν Χόκινγκ πρώτος καταπιάστηκε.

Η τότε πρύτανης του Πανεπιστημίου Χριστίνα Σπυράκη, καλωσορίζοντας τον Στ. Χόκινγκ στην Κρήτη, μίλησε για “μεγάλη στιγμή της παρουσίας του” και του απένειμε το μετάλλιο του ιδρύματος.

«Ήταν μια ιστορική μέρα για το Πανεπιστήμιο και την Κρήτη», είχε δηλώσει ο πρώην πρύτανης Γιώργος Γραμματικάκης, σχολιάζοντας την ομιλία.

Οι ερωτήσεις και το γνωστό χιούμορ

Παρά την κούραση του ταξιδιού και την ομιλία ο μεγάλος επιστήμονας δεν αρνήθηκε να απαντήσει σε κάποιες ερωτήσεις δημοσιογράφων.

Όταν ρωτήθηκε «τι γήινο έχει κατά νου ένα επιστήμονας που έχει όλο το Σύμπαν στο κεφάλι του και αν διαβλέπει κινδύνους για τον πλανήτη μας», ο Χόκινγκ απάντησε με χιούμορ, λέγοντας πως ο ίδιος προσπαθεί να μην ξεχνά ότι ζει στη Γη, αν και η σύζυγός του ορισμένες φορές νομίζει ότι είναι από… άλλον πλανήτη. Αλλά και προειδοποίησε: «Βλέπω κινδύνους στο μέλλον, έχουμε πλέον την τεχνολογία για να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Και είναι αρκετή για να τη χρησιμοποιήσουμε για να καταστρέψουμε τον πλανήτη. Ελπίζω να είμαστε σοφοί για να την αξιοποιήσουμε ώστε να εποικήσουμε και να κατακτήσουμε τον γαλαξία μας».

Για την ευθύνη του επιστήμονα απέναντι στην κοινωνία είχε ότι είναι μεγάλη «όχι μόνο γιατί πρέπει να προχωρά τη γνώση, αλλά και να τη μεταδίδει. Δεν μπορείς να βάλεις ένα τέλος στη γνώση». Απέρριψε την εκδοχή ότι ο Αϊνστάιν είχε βρει την Ενοποιημένη Θεωρία και δεν την είχε αποκαλύψει για να προστατεύσει την ανθρωπότητα, λέγοντας πως αν το είχε πετύχει, θα την είχε δημοσιοποιήσει. Άλλωστε, όπως είπε, δούλευε σε λάθος κατεύθυνση, αφού δεν δεχόταν την Κβαντική Θεωρία. Και τόνισε: «Δεν απαιτείται η Ενοποιημένη Θεωρία για μια βόμβα υδρογόνου. Ήδη γνωρίζουμε αρκετά για να καταστρέψουμε πολλές φορές τους εαυτούς μας».

Ο Στίβεν Χόκινγκ πέρα από όμορφα Παραμύθια

«Θυμηθείτε να κοιτάζετε τα αστέρια και όχι το έδαφος» έλεγε ο αστροφυσικός Στίβεν Χόκινγκ που πέρασε στην αιωνιότητα σε ηλικία 76 ετών. Έφυγε ως ένας άνω θρώσκων επιστήμονας, που ξεκίνησε τη ζωή του με όχημα την ερώτηση και  την απορία για να καταλήξει αργότερα στην απόπειρα της λύσης του προβλήματος, περί της καταγωγής των όντων.

Ως γνήσιος μαθητής του Θαλή του Μιλήσιου, ο οποίος από τους πρώτους έθεσε τα βασικά ερωτήματα που θέτει ένας άνθρωπος με ζωντανό πνεύμα: Ποιοι είμαστε; Από πού ερχόμαστε; Πού πάμε;

Ερωτήματα ακόμα αναπάντητα στην ολότητα τους σήμερα, αλλά απολύτως αναγκαία για να φτάσουμε σε αυτό που ονομάζουμε επιστήμη, που δεν είναι τίποτε άλλο από τη συνεχή αναζήτηση της γνώσης και κατ επέκταση της αλήθειας. Ο Θαλής προσπάθησε να εξηγήσει τη γέννηση της γης, αλλά δεν κατέφυγε στις εύκολες απαντήσεις της θρησκείας και εν γένει της μυθολογίας. Πειραματίστηκε με το νερό απορρίπτοντας τον Ποσειδώνα και τις νύμφες του, εξήγησε την εναλλαγή των εποχών χωρίς να καταφύγει στο όμορφο παραμύθι της αρπαγής της Περσεφόνης.

Μετά το Θαλή, τον Ηράκλειτο, το Δημόκριτο, τον Αρχιμήδη, τον Κικέρωνα, το Σενέκα, το Νεύτωνα, το Βολταίρο τον Ντιντερό, τον Φόιερμπαχ τον Μπερτραντ Ράσελ, τον Μαρξ, την  Emma Goldman και πολλούς άλλους ο Στίβεν Χοκινγκ πήρε τη σκυτάλη μιας ανθρωπότητας που συνέχισε να αναζητά την αλήθεια μακριά από μύθους και θρησκευτικές πεποιθήσεις, ανοίγοντας διά του ορθού λόγου, το δρόμο αρχικά σε μια πρωτόγονη και σήμερα στην επιστημονική έρευνα.

Το «χρονικό του χρόνου» είναι το πιο διάσημο βιβλίο του με  12.000.000 αναγνώστες. Εκεί όπως έγραψε ενδιαφέρθηκε να περιγράψει τον «νου του Θεού» σε μια προσπάθεια να καταδείξει ότι μόνο η επιστήμη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως οι νόμοι του “Θεού”.

Σε όλη του σχεδόν τη ζωή με εξαίρεση τα πρώτα χρόνια της νεανικότητας του έζησε σε μια αναπηρική καρέκλα, επικοινωνώντας με τον κόσμο μέσω υπολογιστή και φωνητικού συνθεσάιζερ. Η φωνή του, ωστόσο, ήταν πάντα δυνατή γιατί είχε περιεχόμενο.

Έζησε σε αυτόν τον πλανήτη ευχόμενος να μην τον επισκεφθούν εξωγήινοι, εξηγώντας ότι αυτό δεν θα είναι καλή εξέλιξη. Ζητούσε από τους επιστήμονες να ταξιδέψουν αυτοί πρώτοι στο διάστημα. Η γη και το διάστημα, έστω κιαν αυτό ήταν γεμάτο μαύρες επικίνδυνες, αλλά γενεσιουργές τρύπες, ήταν μάλλον η πατρίδα του.

Για τον Χόκινγκ δεν υπάρχει επέκεινα. Οι ιστορίες για τον παράδεισο και την μετά θάνατον ζωή, έλεγε είναι ««παραμυθάκια για τους ανθρώπους που φοβούνται το σκοτάδι». Ο,τι έχουμε να πούμε, ότι έχουμε να κάνουμε θα το κάνουμε εδώ με τα μάτια και κυρίως το μυαλό μας ανοικτό. Αυτό έκανε ο Στίβεν Χοκινγκ ζώντας στη γη αλλά με το βλέμμα επιθετικά στραμμένο στ αστέρια, πυροβολώντας τα με ερωτήσεις.

 

Πηγή: Καθημερινή, cretalive.gr, mixanitouxronou.gr, politis.com.cy

Facebook Comments

POST A COMMENT.