Η Ιστορία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου

253416-1
Το ∆ιεθνές Νομισματικό Ταμείο, «τέκνο» της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του 1930, έβαλε μπροστά τις μηχανές του το 1944 για να εξελιχθεί σε ένα πολυδαίδαλο σύστημα που απλώθηκε σε όλη την υφήλιο.

Όλα άρχισαν στο Μπρέτον Γουντς
Το ∆ΝΤ πήρε σάρκα και οστά τον Ιούλιο του 1944, όταν εκπρόσωποι 45 χωρών συναντήθηκαν στην πόλη Μπρέτον Γουντς, στο Νιου Χάμσαϊρ, στις βορειοανατολικές ΗΠΑ και συμφώνησαν σε ένα πλαίσιο για τη διεθνή οικονομική συνεργασία, που θα θεσπιζόταν μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι εμπνευστές του (όπως και της «δίδυμης» Παγκόσμιας Τράπεζας, που δημιουργήθηκε ταυτόχρονα), Τζον Μέιναρντ Κέινς και Χάρι Ντέξτερ Γουάιτ, πίστευαν ότι ένα τέτοιο πλαίσιο ήταν απαραίτητο, ώστε να αποφευχθεί η επανάληψη καταστροφικών πολιτικών, που οδήγησαν στον όλεθρο της Μεγάλης Ύφεσης.
Οι μνήμες και οι συνέπειες της μεγάλης αυτής κρίσης ήταν ακόμα νωπές, γι’ αυτό και οι ιδρυτές του Ταμείου σχεδίασαν ένα ίδρυμα με στόχο να εποπτεύει το διεθνές νομισματικό σύστημα και πιο συγκεκριμένα το σύστημα συναλλαγματικών ισοτιμιών και τα συστήματα διεθνών συναλλαγών, ώστε να διευκολύνουν τις χώρες να κάνουν αγορές αγαθών και υπηρεσιών. Η νέα παγκόσμια οικονομική οντότητα δημιουργήθηκε για να διασφαλίσει τη σταθερότητα των ισοτιμιών και να ενθαρρύνει τις χώρες-μέλη της να εξαλείψουν τους συναλλαγματικούς περιορισμούς που αποτελούσαν τροχοπέδη για το εμπόριο.

Η Ιστορία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου

Το ∆ιεθνές Νομισματικό Ταμείο, «τέκνο» της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του 1930, έβαλε μπροστά τις μηχανές του το 1944 για να εξελιχθεί σε ένα πολυδαίδαλο σύστημα που απλώθηκε σε όλη την υφήλιο.
Όλα άρχισαν στο Μπρέτον Γουντς
Το ∆ΝΤ πήρε σάρκα και οστά τον Ιούλιο του 1944, όταν εκπρόσωποι 45 χωρών συναντήθηκαν στην πόλη Μπρέτον Γουντς, στο Νιου Χάμσαϊρ, στις βορειοανατολικές ΗΠΑ και συμφώνησαν σε ένα πλαίσιο για τη διεθνή οικονομική συνεργασία, που θα θεσπιζόταν μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι εμπνευστές του (όπως και της «δίδυμης» Παγκόσμιας Τράπεζας, που δημιουργήθηκε ταυτόχρονα), Τζον Μέιναρντ Κέινς και Χάρι Ντέξτερ Γουάιτ, πίστευαν ότι ένα τέτοιο πλαίσιο ήταν απαραίτητο, ώστε να αποφευχθεί η επανάληψη καταστροφικών πολιτικών, που οδήγησαν στον όλεθρο της Μεγάλης Ύφεσης.
Οι μνήμες και οι συνέπειες της μεγάλης αυτής κρίσης ήταν ακόμα νωπές, γι’ αυτό και οι ιδρυτές του Ταμείου σχεδίασαν ένα ίδρυμα με στόχο να εποπτεύει το διεθνές νομισματικό σύστημα και πιο συγκεκριμένα το σύστημα συναλλαγματικών ισοτιμιών και τα συστήματα διεθνών συναλλαγών, ώστε να διευκολύνουν τις χώρες να κάνουν αγορές αγαθών και υπηρεσιών. Η νέα παγκόσμια οικονομική οντότητα δημιουργήθηκε για να διασφαλίσει τη σταθερότητα των ισοτιμιών και να ενθαρρύνει τις χώρες-μέλη της να εξαλείψουν τους συναλλαγματικούς περιορισμούς που αποτελούσαν τροχοπέδη για το εμπόριο.
Η διαφωνία των Κέινς και Γουάιτ για το ποιος τελικά θα διαχειριζόταν τα αμερικανικά πλεονάσματα (οι ΗΠΑ για τον Γουάιτ ή μία παγκόσμια κεντρική τράπεζα κατά τον Κέινς) έμελλε να σφραγίσει την παγκόσμια οικονομική ιστορία, αφού εάν είχε εισακουσθεί ο Κέινς, ίσως όλα λειτουργούσαν διαφορετικά σήμερα. Τελικά, κανένας από τους δύο δεν κατάφερε να δει σε λειτουργία το δημιούργημά του, αφού ο Κέινς πέθανε το 1946 και ο Γουάιτ το 1947.
Το ∆ΝΤ συστάθηκε τον ∆εκέμβριο του 1945, με 29 υπογραφές χωρών στο καταστατικό του, όμως, ουσιαστικά άρχισε να λειτουργεί την 1η Μαρτίου του 1947. Η Γαλλία πήρε το βάπτισμα του πυρός, αφού ήταν η πρώτη χώρα που έλαβε δάνειο από το Ταμείο. Τα μέλη του αυξήθηκαν στα τέλη του ‘50 και τη δεκαετία του ‘60 αφού αρκετές αφρικανικές χώρες ανεξαρτητοποιήθηκαν. Η τάση διεύρυνσης «πάγωσε» κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Οι χώρες που προσχώρησαν το διάστημα 1945-1971 συμφώνησαν να διατηρήσουν τις συναλλαγματικές ισοτιμίες τους (η αξία των νομισμάτων τους σε σχέση με το αμερικανικό δολάριο και στην περίπτωση των ΗΠΑ το δολάριο σε χρυσό) καθηλωμένες σε ποσοστά που μπορούσαν να ρυθμιστούν μόνο με διόρθωση μια «θεμελιώδους ανισορροπίας» στο ισοζύγιο των πληρωμών και μόνο με τη συγκατάθεση του ∆ΝΤ.
Το σύστημα του Μπρέτον Γουντς διατηρήθηκε μέχρι το 1971, όταν η Ουάσινγκτον ανέστειλε τη μετατρεψιμότητα του δολαρίου σε χρυσό.
Από τότε άλλαξαν πολλά. «Έκρηξη» στις τιμές του πετρελαίου, διεθνής κρίση χρέους, εμπλοκή σε χώρες της ανατολικής Ευρώπης και της Ασίας. Το ∆ΝΤ σήμερα απαριθμεί, συνολικά, 188 χώρες-μέλη αποτελώντας μία παγκόσμια οντότητα με δικούς της κανόνες.
Το ∆ιεθνές Νομισματικό Ταμείο υπόκειται στον έλεγχο των κυβερνήσεων των κρατών-μελών του. Στην κορυφή της δομής του βρίσκεται το Συμβούλιο των ∆ιοικητών, που απαρτίζεται από ένα διοικητή από κάθε κράτος-μέλος. Όλοι οι διοικητές συνεδριάζουν στις Ετήσιες Συνελεύσεις του ∆ΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας.
Είκοσι τέσσερις από τους διοικητές συμμετέχουν στη ∆ιεθνή Νομισματική και Οικονομική Επιτροπή (∆ΝΟΕ) και συνεδριάζουν τουλάχιστον δύο φορές ετησίως. Οι καθημερινές εργασίες του ∆ΝΤ πραγματοποιούνται από το 24μελές ∆ιοικητικό Συμβούλιό του. Οι εργασίες αυτές καθοδηγούνται από τη ∆ΝΟΕ και υποστηρίζονται από το προσωπικό του ∆ΝΤ.
Ο διευθύνων σύμβουλος είναι ο επικεφαλής του προσωπικού του ∆ΝΤ και πρόεδρος του ∆ιοικητικού Συμβουλίου. Το έργο του βοηθούν τρεις αναπληρωτές διευθύνοντες σύμβουλοι.
Από την ίδρυση του Ταμείου συμφωνήθηκε ο επικεφαλής του να προέρχεται από την Ευρώπη, ενώ της Παγκόσμιας Τράπεζας από τις ΗΠΑ.
Για να γίνει μέλος μία χώρα θα πρέπει να καταθέσει αίτηση και στη συνέχεια να γίνει δεκτή από την πλειοψηφία των υπαρχόντων μελών.

Το ∆ιεθνές Νομισματικό Ταμείο, «τέκνο» της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του 1930, έβαλε μπροστά τις μηχανές του το 1944 για να εξελιχθεί σε ένα πολυδαίδαλο σύστημα που απλώθηκε σε όλη την υφήλιο.

Η διαφωνία των Κέινς και Γουάιτ για το ποιος τελικά θα διαχειριζόταν τα αμερικανικά πλεονάσματα (οι ΗΠΑ για τον Γουάιτ ή μία παγκόσμια κεντρική τράπεζα κατά τον Κέινς) έμελλε να σφραγίσει την παγκόσμια οικονομική ιστορία, αφού εάν είχε εισακουσθεί ο Κέινς, ίσως όλα λειτουργούσαν διαφορετικά σήμερα. Τελικά, κανένας από τους δύο δεν κατάφερε να δει σε λειτουργία το δημιούργημά του, αφού ο Κέινς πέθανε το 1946 και ο Γουάιτ το 1947.
Το ∆ΝΤ συστάθηκε τον ∆εκέμβριο του 1945, με 29 υπογραφές χωρών στο καταστατικό του, όμως, ουσιαστικά άρχισε να λειτουργεί την 1η Μαρτίου του 1947. Η Γαλλία πήρε το βάπτισμα του πυρός, αφού ήταν η πρώτη χώρα που έλαβε δάνειο από το Ταμείο. Τα μέλη του αυξήθηκαν στα τέλη του ‘50 και τη δεκαετία του ‘60 αφού αρκετές αφρικανικές χώρες ανεξαρτητοποιήθηκαν. Η τάση διεύρυνσης «πάγωσε» κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Οι χώρες που προσχώρησαν το διάστημα 1945-1971 συμφώνησαν να διατηρήσουν τις συναλλαγματικές ισοτιμίες τους (η αξία των νομισμάτων τους σε σχέση με το αμερικανικό δολάριο και στην περίπτωση των ΗΠΑ το δολάριο σε χρυσό) καθηλωμένες σε ποσοστά που μπορούσαν να ρυθμιστούν μόνο με διόρθωση μια «θεμελιώδους ανισορροπίας» στο ισοζύγιο των πληρωμών και μόνο με τη συγκατάθεση του ∆ΝΤ.
Το σύστημα του Μπρέτον Γουντς διατηρήθηκε μέχρι το 1971, όταν η Ουάσινγκτον ανέστειλε τη μετατρεψιμότητα του δολαρίου σε χρυσό.
Από τότε άλλαξαν πολλά. «Έκρηξη» στις τιμές του πετρελαίου, διεθνής κρίση χρέους, εμπλοκή σε χώρες της ανατολικής Ευρώπης και της Ασίας. Το ∆ΝΤ σήμερα απαριθμεί, συνολικά, 188 χώρες-μέλη αποτελώντας μία παγκόσμια οντότητα με δικούς της κανόνες.
Το ∆ιεθνές Νομισματικό Ταμείο υπόκειται στον έλεγχο των κυβερνήσεων των κρατών-μελών του. Στην κορυφή της δομής του βρίσκεται το Συμβούλιο των ∆ιοικητών, που απαρτίζεται από ένα διοικητή από κάθε κράτος-μέλος. Όλοι οι διοικητές συνεδριάζουν στις Ετήσιες Συνελεύσεις του ∆ΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας.
Είκοσι τέσσερις από τους διοικητές συμμετέχουν στη ∆ιεθνή Νομισματική και Οικονομική Επιτροπή (∆ΝΟΕ) και συνεδριάζουν τουλάχιστον δύο φορές ετησίως. Οι καθημερινές εργασίες του ∆ΝΤ πραγματοποιούνται από το 24μελές ∆ιοικητικό Συμβούλιό του. Οι εργασίες αυτές καθοδηγούνται από τη ∆ΝΟΕ και υποστηρίζονται από το προσωπικό του ∆ΝΤ.
Ο διευθύνων σύμβουλος είναι ο επικεφαλής του προσωπικού του ∆ΝΤ και πρόεδρος του ∆ιοικητικού Συμβουλίου. Το έργο του βοηθούν τρεις αναπληρωτές διευθύνοντες σύμβουλοι.
Από την ίδρυση του Ταμείου συμφωνήθηκε ο επικεφαλής του να προέρχεται από την Ευρώπη, ενώ της Παγκόσμιας Τράπεζας από τις ΗΠΑ.
Για να γίνει μέλος μία χώρα θα πρέπει να καταθέσει αίτηση και στη συνέχεια να γίνει δεκτή από την πλειοψηφία των υπαρχόντων μελών.
ΠΗΓΗ jobGR

 

Facebook Comments

POST A COMMENT.