” Άγνωστες” ιστορικές σελίδες Η ανεξαρτησία του Βελγίου ( 1830 )

17829333_303

Του Δρ. Ευστρ. Ι. Μαυρουδή πρέσβη ε.τ.

25 Αυγούστου 1830. Στο επιβλητικό ( και σήμερα πάντα ζωντανό ) θέατρο Λαμονέ των Βρυξελλών, παρουσιάζεται η όπερα του ΟΜΠΈΡ, ¨η φρουρά του Πορτίτσι¨ για την εξέγερση του 1647 στη Νεάπολη κατά του Ιστιανού βασιλέως. Αυτό εξάπτει ακόμη περισσότερο τα πνεύματα εναντίον του Γουλιέλμου Α΄που βασιλεύει στις κάτω χώρες και το Βέλγιο από το 1815. Ταραχές, αναστάτωση από όλες τις τάξεις, φοιτητές, αστούς, εργάτες που καταλήγει σε ένοπλη εξέγερση με συγκρούσεις, λεηλασίες, και καταστροφές, βοηθούσης  της αυταρχικής ολλανδικής διοικήσεως και της προβληματικής οικονομικής καταστάσεως!

Αλλά ας εξετάσουμε την ιστορία της περιοχής. Ο Ιούλιος Καίσαρ ήδη διαπιστώνει ότι μεταξύ των λαών της Γαλατίας οι Βέλγοι είναι οι πιο ανδρείοι! Προσπάθειες ανεξαρτησίας ήδη από τον 15ο  αι. Υπό το καθεστώς των Αψβούργων (1477-1543 ) των Ιστιανών (1543-1713), των Αυστριακών (1713-90) και παραχώρηση κάποιας αυτονομίας! Μέρος της Μεγάλης Γαλλίας (1792-1815) επί Ναπολέοντος. Το Συνέδριο της Βιέννης (1815) ενσωματώνει την περιοχή στις Κάτω Χώρες με στόχο τη δημιουργία ενός φράγματος ενός αναχώματος κατά του γαλλικού  επεκτατισμού. Η απόλυτος ισότης μεταξύ Ολλανδών και Βέλγων, όμως δεν τηρείται στο νέο βασίλειο. Βελγικός πληθυσμός 3 1/3  εκατ. και ολλανδικός 2 εκατ τότε. Οι Ολλανδοί όμως έχουν το πάνω χέρι μονοπωλώντας  την εξουσία και επικρατώντας στην κοινωνία π.χ. 3 Βέλγοι υπουργοί έναντι 12 Ολλανδών, 8  Βέλγοι στρατηγοί έναντι 45 Ολλανδών,  400 Βέλγοι αξιωματικοί έναντι 1977 Ολλανδών κ.λ.π. Μεγάλες και οι θρησκευτικές  διαφωνίες μεταξύ των Καθολικών Βέλγων και των Καλβινιστών Ολλανδών, κατάργηση καθολικών σχολείων κυριαρχία της φλαμανδικής έναντι της γαλλικής κ.ο.κ.

Η επανάσταση του Παρισιού (1830 ) δίνει νέα ώθηση στην γενικευμένη πλέον εξέγερση αρχηγοί της οποίας είναι μεταξύ άλλων οι Ζαντεμπιέν, Ροζιέ, Μερόντ, Χουγκβόρστ! Επέμβαση στρατιωτική από την Ολλανδία. Παρά κάποιες επιτυχίες οι Ολλανδοί αναγκάζονται να υποχωρήσουν και τελικά να εγκαταλείψουν την χώρα. Απελευθέρωση του κάστρου της Λιέγης, της Λουβαίν, της Οστάνδης της Γάνδης, του Ναμύρ, του Σαρλερουά, του Ντινάν.

Η διεθνής διάσκεψη του Λονδίνου ( Νοέμβριος), με την συμμετοχή του πολύ Ταλευράνδου για τη Γαλλία του Παλμερστόν και την Αγγλία κ.λ.π μεγάλων αναγνωρίζει την ανεξαρτησία του Βελγίου ως συνταγματικής μοναρχίας επικεφαλής της οποίας τίθεται ο δούκας του  Ναμύρ, δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου – Φιλίππου της Γαλλίας, ως Λεοπόλδος Α. Η χώρα απολαμβάνει το καθεστώς της διαρκούς ουδετερότητας, που παραβιάζεται όμως τόσο στον Πρώτο όσο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, από τη Γερμανία του Κάιζερ Γουλιέλμου και  του Χίτλερ.

Σήμερα το Βασίλειο του Βελγίου δημοκρατική φιλελεύθερα και ευημερούσα χώρα μετά το αποικιοκρατικό παρελθόν (Κονγκό) και τον πόλεμο αποτελεί ιδρυτικό μέλος της Ευρωπαικής Ένωσης και έδρα της . Το ομοσπονδιακό σύστημα παρέχει αυτονομία στους φλαμανδούς, ολλανδόφωνους, και παράλληλα  στους γαλλόφωνους Βαλλόνους . Η ενότης αποτελεί τη προμετωπίδα της  χώρας πράγμα που επικρατεί παρά κάποιες κατά καιρούς αναταράξεις με κοινή εξωτερική πολιτική και άμυνα αναγκαία μάλιστα τις δύσκολες εποχές που περνάμε.

Facebook Comments

POST A COMMENT.